brightkijkt

Regisseur: Saverio Costanz; Protagonist: Christo Jivkov

We zijn er helemaal voor met de fiets naar de Cartoon’s gereden (ong. 15 km.) maar het loonde de moeite.

“In memoria di me” is een hele intieme, stille film. Andrea heeft een priesterroeping en doet zijn intrede als novice (tijdens een soort proefperiode) in een klooster. Andrea is slim, knap, zelfzeker en als kijker vraag je je wel af wat hij eigenlijk in een gesloten klooster komt doen. Hij zegt zelf (in één van de weinige monologen) dat hij een leven vol succes had, maar dat het hem leeg leek. “Ik had schrik om achterom te kijken en niks terug te vinden”. In het klooster wordt amper gesproken. Het grootste deel van de film speelt zich af in een lange, imposante gang met allemaal dezelfde kamertjes. Andrea is nieuwsgierig, wat te nieuwsgierig voor een nieuwkomer. Hij hoort deuren open en dichtgaan en achtervolgt stiekem mede-kandidaatpriesters die in de mysterieuze kamer 1 binnengaan. De film laat zien wat er nog overblijft aan betekenis als al het gebabbel, al ons lawaai, ineens wegvalt. Blikken, deuren, bewegingen … krijgen ineens meer betekenis. Daarom is de acteur ook goed gekozen, vind ik. Zijn gezicht is eerder emotieloos, zijn gezichtsuitdrukkingen altijd beheerst. Maar als er dan toch iets afspeelt op dat gezicht, zoals betraande ogen bijvoorbeeld, krijgt het meer betekenis.

Tegen mijn gewoonte in ga ik het einde van deze film niet verraden, zodat u er misschien ook nog iets aan heeft. Ik kan wel zeggen dat je pas op het einde van de film het klooster eindelijk van buitenaf kan zien. Het is een klooster dat op één van de mini-eilandjes voor Venetië ligt (San Giorgio Maggiore). Ik vraag me echt af hoe de regisseur de toestemming heeft kunnen krijgen de hele film daar op te nemen. De Kerk is dan toch soms opener dan ik denk. Het Vaticaan had wel kritiek voor de film. Vooral een kus van een van de novicen voor de “meester-priester” zal hen waarschijnlijk niet erg blij hebben gemaakt…